Atomic Café: Where Have All the People Gone? (1974)

John Llewellyn Moxey fanom kina grozy znany jest przede wszystkim z klasycznych horrorów Miasto umarłych (1960) i Cyrk strachu (1966). Późniejsza kariera tego twórcy związana jest z telewizją, gdzie wyreżyserował masę odcinków seriali oraz wiele filmów, w tym świateczny Home for the Holidays (1972) i kultowy The Night Stalker (1972).

W innym telewizyjnym obrazie Moxeya, Where Have All the People Gone? przeciętna amerykańska rodzina z klasy średniej urządza sobie kamping w górach Sierra Nevada, kiedy na niebie pojawiają się nagłe rozbłyski. Towarzyszący familii przewodnik, który był bezpośrednio wystawiony na działanie tajemniczych promieni, szybko podupada na zdrowiu i w końcu umiera, a jego ciało zamienia się w biały pył. Steven Anders (Peter Graves) wraz z córką i synem udają się błyskawicznie w drogę powrotną do domu, gdzie przebywa żona mężczyzny i matka dzieci. Po zejściu z gór odkrywają, że niemal wszyscy ludzie zniknęli i pozostał po nich jedynie ów drobny pył.

Opustoszałe przedmieścia i małe miasteczka oraz zagłada z przestworzy — obraz Moxeya przetapia klasyczne wzorce z kina postapokaliptycznego oraz weird fiction w zgrabną, niekoniecznie domkniętą całość. Film wyemitowany 8 października 1974 roku na antenie NBC mógłby z powodzeniem posłużyć jako pilot dla serialu — niewykluczone zresztą, że takie było zamierzenie szefostwa stacji, choć w tym przypadku nie ma na ten temat żadnych informacji.

W odróżnieniu od choćby bardzo chętnie adaptowanej przez filmowców powieści Richarda Mathesona Jestem legendą (1954), zagrożenia nie stanowią tutaj zainfekowani, przemienieni w wampiry ludzie. Ludzi nie ma albo są przerażeni na śmierć. Między opuszczonymi domami grasują za to wściekłe psy. No, czasem jeszcze trafi się jakiś odszczepieniec, któremu w obliczu końca czasów puściły hamulce.

Pośród obsady znajdziemy znajome twarze: w ojca rodziny wciela się Peter Graves z Mission: Impossible (1967-1973) oraz pilot w Czy leci z nami pilot? (1980), córkę gra Kathleen Quinlan (później m.in. Patricia Kennealy w The Doors [1991]), a przypadkową towarzyszką rodziny jest Verna Bloom z Mściciela (1973). 

Rzecz jest klimatyczna, acz oczywiście obarczona ograniczeniami skromnego budżetu i telewizyjnej formuły. Akcja przez większość czasu rozgrywa się w pustynnej scenerii Południowej Kalifornii, która idealnie pasowałaby do westernu. W finale docieramy nad ocean, gdzie rozegrają się umiarkowanie dramatyczne sceny, ale pojawi się też nadzieja, jak to na szklanym ekranie. Pomimo więc, że temperatura seansu jest — nazwijmy to — raczej letnia, to rzecz zwycięża atmosferą tajemnicy: wystarczy wejść na IMDb, by przeczytać serię nostalgicznych wpisów od ludzi, którzy widzieli ów tytuł w dzieciństwie w telewizji i odcisnął wówczas na ich psychice solidne piętno. Dla miłośników Strefy mroku (1959-1964) i podobnych antologii opartych na kreowaniu aury niesamowitości będzie to z pewnością gratka.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *